Amerika tarih boyunca birçok ülkeye doğrudan ya da dolaylı olarak girdi.
Amerika’nın bir ülkeye girişi iki türlü olmaktadır.
Birincisi, Darbeler yoluyla müdahale eder.
İkincisi, doğrudan müdahale eder.
Darbeler yoluyla girişi de iki türlü olur.
Birincisi, doğrudan darbe yaptırır. 27 Mayıs 1961, 12 Eylül 1980, 15 Temmuz 2016 askeri darbeleri ya da teşebbüsleri bu türe dâhildir.
Benzer şekilde, Latin Amerika Ülkelerinden,
Arjantin’de 1930 yılından başlayarak 1983 yılına kadar altı kere [(1930-1932, 1943-1946, 1955-1958, 1962, 1966-1973, 1976-1983 yılları arası (toplam 23 yıl)];
Şili’de 1924 yılından 1990 yılına kadar dört kere [(1924-1925, 1927- 1931, 1932, 1973-1990 yılları arası (toplam 22 yıl)];
Peru’da 1938 yılından itibaren 1980 yılına kadar dokuz kere [(1842–1844, 1865–1867, 1872, 1879–1881, 1914–1915, 1919, 1930–1931, 1933, 1948–1950, 1962–1963, 1968–1980 yılları arası (toplam takriben 26 yıl)];
Kosta Rika’da 1868-1870, 1876- 1882, 1917-1919 (toplam 10 yıl), Meksika’da 1876, 1877-1880, 1884-1911, 1913, 1920 (toplam 33 yıl);
Uruguay’da 1865–1868, 1876–1879, 1933–1938, 1942, 1973–1985 (toplam 23 yıl), Venezuela’da 1858–1859, 1859–1861, 1861–1863, 1908–1913, 1922–1929, 1931–1935, 1948–1958 (toplam 31 yıl);
Brezilya’da 1985’in sonuna kadar altı askeri darbe dönemi [(1889-1891, 1930-1946, 1954, 1955, 1961, 1964-1985 yılları (toplam 45 yıl)]
doğrudan darbeler yaşandı.
Bunlar sadece bazıları. Bütün bu darbeler, Amerika’nın sevk ve idaresi ile gerçekleştirildi.
İkincisi, askeri vesayetçilerin sevk ve iradesi ile, siyasetin yönlendirilmesi.
Bazı ülkelerde milli görünümlü etkili medya kuruluşları, Amerika merkezli medya kuruluşlarının Türkiye’deki uzantıları, çeşitli etkili sivil görünümlü kuruluşlar, Amerika’nın müdahale etme çabalarında aracılık işlevleri icra etmişlerdir.
Amerika, bazen sadece bu tür müdahalelerle yetinirken, bazen bu yöntem yetersiz kalınca, doğrudan askeri müdahale seçeneklerini devreye girdirmekten imtina etmemiştir.
Hürriyet ve Demokrasiyi Getirmek Amacıyla İşgal Girişimi
Amerika, bazı ülkelere hürriyet ve demokrasiyi getirmek amacıyla doğrudan girmiştir. Burada amacı aslında işgal etmektir. Ama gerekçe, demokrasi ve hürriyet olmuştur.
Amerika, Irak’a, Suriye’ye girdi. Amacımız diktatörlüğe son vermek dediler. Hürriyet getireceğiz dediler. Demokrasi getireceğiz dediler. Milyonlarca insanlar ülkelerinden göçe zorlandılar. Yüzbinlerce, milyonlarca insan katledildi. Ülkelerin demografik yapıları, sürgünlerle alt üst edildi.
Bu ülkelerde can güvenliği sıfıra indi. İşgalci Amerika, bu ülkelerdeki bütün doğal kaynaklara çöktü. Irak’taki, Suriye’deki petrol üretimi Amerika’nın kontrolünde gerçekleşmektedir. Suriye’de, YPG terör örgütünü kurdururken, maksadı Kürt’leri sevmek değil, bu bölgedeki petrol kaynaklarını kendisi lehine güvence altına almaktır.
Afganistan’ı önce işgal etti, daha sonra işgale gerekçe olan yapıya (Taliban) bu ülkenin yönetimini devretti.
Vietnam’a girdi, büyük bir hezimetten sonra, yönetimi Komünistlere devrederek bu ülkeden ayrılmak zorunda kaldı.
Amerika’nın içinde girdiği hiçbir ülkeye, demokrasi gelmedi, hürriyet gelmedi. Sadece göz yaşı ve kaos bıraktı.
Türkiye’nin teröre karşı üst düzey direnci olmasaydı ya da 15 Temmuz işgal teşebbüsü başarılı olsaydı, Ortadoğu çok daha farklı olacaktı. Türkiye’nin Iraktan, Suriye’den, Libya’dan farkı kalmayacaktı.
Bu vesileyle Allah bütün mazlum ve doğal kaynakları zengin olan savunmasız ülkeleri Amerika’nın istilasından korusun.
Amerika, bütün bu yollarla demokrasinin ne kadar kötü, vahşi bir rejim olduğu algısına sebep oldu.
Hürriyet gibi en pak kavramı, kanlarla, işgallerle kirletti.
İnsan hakları, hukuk devleti, hukukun üstünlüğü, çağdaş medeniyet, hümanizm vb. kavramları kullana kullana ülkeleri işgal ederek, katliamlar yaparak, onlarca terör örgütünü sevk ve idare ederek, içine girdiği ülkelerde fitne tohumları ekerek envai çeşit terör eylemlerini organize ederek, toplumsal kesimleri birbirlerine düşman ederek çatıştırarak, bu kavramların içeriğini tahrip etti.
ABD Dünyanın jandarmalığına ve düzenleyiciliğine girişirken, aslında amacı sulh ve sükûnu sağlamak değil, kendi çıkarını sağlamak için, her türlü işgalci uygulamaları ortaya koymaktır. Amerika’nın, kendi menfaatini korumak için yapamayacağı hiçbir katliam yoktur.
Amerika’ya göre, yer yüzünde iki tür insanlar vardır.
Birisi, Amerika ve medeniyetini, kültür(süzlüğün)ü paylaşan ülkelerin insanları. Bunlar, Amerika menfaatleri ile çelişmediği müddetçe insan olarak korunurlar.
İkincisi Amerika ve medeniyetini, kültür(süzlüğ)ünü paylaşmayan, devasa doğal kaynakları olan, stratejik önemi olan ülkelerin insanları. Bunlar esasen böcekten farksızdır. Amerika, kendi vatandaşlarının sadece birisinin başına bir bela, zarar meydana gelse, o ülkeyi işgalden kaçınmaz, uygulamadığı yaptırım kalmaz. Bu ikinci kesim insanların yaşadıkları ülkeleri haksız yere işgal etmek istediğinde, bir akrebi öldürmekten kaçınan Amerika, bu ülkelerde binlerce insanı katletmekten kaçınmaz.
Bu vesileyle, bütün dünyada, Amerika’nın, bu işgalci, gayrı insani, her türlü terör örgütlerini kurmaktan ya da desteklemekten imtina etmeyen politikalarına karşı, güç birliği yapılması, işgale muhatap olma ihtimali olan ülkelerdeki insanlarda bu yönde bilincin gelişmesi gerekiyor.
Bu işgalci çirkin politikalara karşı sergilenecek güçlü ittifak, direnç ve organizasyonlar, jandarmalık pozisyonuna soyunan bu ülkeyi dizginleyecektir.
Ayrıca, hürriyet, demokrasi, insan hakları, adalet, hukuk devleti vb. kavramlar bu şekilde temize çıkacaktır.
Bu bölgede, Türkiye’nin merkezde yer aldığı, adaletin hükümran olduğu, kardeşlik ve dayanışmanın öncelendiği, harici güçler yerine bölgesel aktörlerin inisiyatifleri ile geliştirilen politikaların belirleyici olduğu günlerin çok uzak olduğu kanaatinde değilim.
Yeter ki herkes üzerine düşeni yapsınlar.
Nihai olarak ifade edeyim: “Küfür devam eder, ama zulüm devam etmez”.
Amerika’nın bu bölgedeki tahakkümü, zulümleri, katliamları da ortadan kalkacaktır.
Bu bölgenin insanları, Türkiye’nin sahiplenmesi ile yeni bir ruha bürünecektir. Bu ruh da, bu Bölgede Türkiye eksenli bir toplumsal bütünleşmenin önünü aralayacaktır.
Bütün bunların tahakkuku için biraz sabır gerekir. Toplumsal bütünleşmeler, zamanla devletleri de bir araya getirmeye sevk edecektir.
Mevla görelim neyler neylerse güzel eyler.
